Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Lieve Lara

Share on facebook Share on twitter
a A
Lieve Larafoto: Mike Baker, Zenfolio.com
— Jack WadeFriday July 06 2012

Jack Wade

Veterans Hospital 

Washington D.C.

U.S.A

11 augustus 1985

 

Lieve Lara, 

 

Je zou me moeten zien zitten. De verpleegster heeft mijn ouwe Olivetti Lettera 22 op mijn schoot gezet. (Ze blijft in de buurt. Ze staat altijd klaar met correctiepapier of om nieuw papier om de rol te wikkelen.) Je zou trots op me zijn: een verslagen lichaam, trillende handen. 

 

Laat ik beginnen om te zeggen dat het vreemd is om mijn geheime taal aan iemand te openbaren. Nederlands is tegenwoordig de taal waarin ik mijn plannen smeed. Een taal die ik met niemand deel, alleen met wat spoken. O ja, en met de militair attaché van jullie ambassade hier, in Washington. Hij stuurt me boeken. 

Ik heb zitten lezen. En niet alleen boeken in het Nederlands. Ik lees alles. Elk boek waar ik mijn hand op kan leggen. Geen boek is zonde van mijn tijd: ik heb namelijk alle tijd. 

Ik weet hoe verhit de gemoederen bij jullie zijn. Ik heb De aanslag gelezen. Hier waren de gemoederen natuurlijk ook verhit. Werd regelmatig uitgemaakt voor rotte vis. kinderdoder. Feitelijk terecht, daar twijfel ik niet aan. Je weet immers nooit waar je lading terecht komt. 

Dus ja, ik ben in ieder geval schuldig. 

Wat ik me afvroeg: besef je wel hoe makkelijk het is om een ander de schuld te geven? 

Ja, ik heb gevochten; ik ben direct schuldig aan de dood van mensen die ik ken noch een kwaad hart toedraag. Hun met touwtjes en knopen weer aan elkaar bevestigde ledematen hebben nog lang als Pinokkio’s door mijn dromen gespookt. Vietnam – het was een grotesk, kwaadaardig theater. En ik speelde mijn rol.

Hetzelfde geldt voor jou. Ook jij bent schuldig. 

Alles wat je doet en alles wat je zegt, bevestigt een manier van leven die direct verantwoordelijk was voor de oorlog waarin ik heb gevochten. Een manier van leven die  verantwoordelijk is voor de oorlogen daarvoor en voor de oorlogen die nog zullen komen, in jouw naam en in de mijne. We zijn allemaal schuldig. Ik vocht, maar jij consumeerde. We zijn allemaal aansprakelijk. Jij, ik, de tegenstander. Onschuld bestaat niet. Iedereen is schuldig. Waardoor de schuldvraag zinloos wordt. 

Oorlog zal er altijd zijn en het zal altijd onterecht zijn. 

 

Dus wees niet boos. En volg geen mannen die niet van billen houden. Die zijn niet te vertrouwen. Die protesteren in plaats van vrijen. Een veeg teken…

Heb eerder lief zoals wij elkaar ooit liefhadden. Compromisloos en zonder vergeving. Met heel je hart. Als een supersonic jet engine. Brullend en klappertandend hard! Heb lief als napalm, nietsontziend. 

Protesteren… protesteren is voor sulletjes. Bevecht vuur met vuur! Staal met liefde! Liefde heelt, is alles wat we hebben! Als jouw Alfred je billen niet aanbidt, aanbidt dan zijn billen. Of aanbidt iemands anders billen. Maar heb lief! In godsnaam! Doe iets! Ga vreemd! Wees niet bang! Leef je liefde! Kom klaar als het oplaaiend luchtalarm!!!

 

Je moet het uiteraard allemaal zelf weten. Want laten we eerlijk zijn, wat weet je ouwe Jack nou van dit soort dingen? Zit hier als een lam, treurig, kwijlend vogeltje, met z’n ouwe Lettera 22 op schoot. (En, denkend aan je billen, met een trotse, niet-bedoeld-om-te-provoceren erectie daaronder.)

Mijn lieve, lieve zusje snapt niet hoe ik leef. Wat me bezig houdt, hoe ik ben veranderd. Linda ziet een gebroken man. 

Ik kan nooit meer vliegen. Dat is waar. En dat breekt mijn hart. Maar ik was meer dan die brullende broodtoaster tussen mijn benen. Mijn hoofd tolt van leven. Ik lees en ik schrijf. De wereld is nog niet van me af!

Laat me je in ieder geval vragen: Waar doen jullie het eigenlijk voor, al dat protesteren? Voor een veilige wereld? En is zo’n veilige, rechtvaardige wereld een plek waar niemand meer de billen van een ander aanbidt?

Het is makkelijk om te strijden voor zoiets als wereldvrede. Dat is zoiets als bommen laten vallen van drieduizend miles hoog. Dat kan elke kleuter. Het is veel moeilijker om lief te hebben. 

Heeft deze man geleefd met liefde en passie? Dat zou de vraag moeten zijn waarmee we elkaar de maat nemen. Heeft hij liefgehad? Zijn hart gevolgd? 

Liefhebben is niet voor mietjes.

Politiek daarentegen is dat wel. Het is de arena voor slampampers.

Dat hij je billen niet aanbidt is een godverdomde zonde! En als je nu hier was, en naast me stond, dan had ik je met alle kracht die mijn trillende handen nog rest bij je billen gegrepen, hun rondingen in mij opgenomen en ze pas losgelaten als de zusters zouden dreigen met het in beslag nemen van mijn Olivetti. 

 

Ik weet dat het lang geleden is. En dat onze tijd alweer jaren achter ons ligt. En ik ben blij dat je zulke mooie kinderen hebt. Dus geloof me niet als ik zeg dat ik nog vaak aan je denk. 

Ik ben niet jaloers. Het is de medicatie. En mijn erectie een wishful hallucination:  it’s all in the mind these days.

Maak je geen zorgen om mij. Ik doof niet uit. Ik heb genoeg liefde om voor eeuwig te leven. Mijn vingers zijn stram, maar er zit nog genoeg kracht in. Met mijn Lettera 22 kom ik een heel eind. Binnenkort komt mijn eerste bundel uit. Korte verhalen. Misschien stuur ik ‘m je wel.

 

De verpleegster zegt dat ik morgen verder moet schrijven. Dus ik brei er een eind aan. 

Lieve Lara, wij waren te gek! Wij waren jong! Wij vreeën als bonobo’s! Wij vreeën weekenden lang. Verscholen, opgeslokt door wie we waren. 

Ik hou van je. En ik doof niet uit. 

Vergeet niet lief te hebben. Schrijf me en kom de brief zelf brengen. 

 

Het ga je goed, 

 

Jack

Close page