Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Een rock-'n-roll party van jewelste

Share on facebook Share on twitter
a A
Een rock-'n-roll party van jewelsteBron: Nederlands Instituut voor Militaire Historie
— John PandersFriday July 06 2012

Als jongen van negentien belandde  John, nu kunstenaar, op de vliegbasis Soesterberg. Er was een feest, met dreunende muziek en drank.  Met begerige ogen keek John naar de onweerstaanbare Hollandse schoonheid Irene. Maar Irene ging met Bob, een hoge Amerikaanse militair van de vliegbasis. Het jaar was 1964.

 

Irene en Olga kwamen vaak bij ons over huis. Als ik Irene zag, wist ik me geen houding te geven, het was gedaan met me, mijn lijf deed de raarste dingen.  

Irene was gruwelijk knap, ze leek zo weggelopen uit een Hollywoodfilm, was supermodern gekleed en tot in de puntjes verzorgd. Haar zus Olga, die altijd met haar meekwam, was het tegenovergestelde: slordig uiterlijk en tussen haar lange donkere haren hing een glaswerk dat voor bril moest doorgaan. Maar Olga was aardig, en dat kon je van Irene bepaald niet zeggen. Ik was echter totaal in haar ban en had voor Olga weinig oog.  

Mijn pleegmoeder zei niets; mijn pleegvader liet merken dat hij maar zozo dacht over onze filmster. Over mijn betoverde staat moest hij glimlachen. 

 

Bij de zoveelste visite bracht Irene een man mee die ze voorstelde als Bob. Bob uit Amerika,  Bob, de militair. Bob was haar verkering, ze hadden al trouwplannen, en als Bob was afgezwaaid zouden ze meteen naar de States vertrekken. 

Irene kuste Bob onophoudelijk, als bewijs van haar vurige liefde. Bij mij ging het vuur onmiddellijk uit, mijn dromen konden bij het vuilnis. Ik had alleen Olga nog. Maar ik was niet op haar en nu ook niet meer op Irene. Die ging naar Amerika – als ik me voorstelde dat ik daar naar toe zou gaan, werd ik draaierig in mijn hoofd. Mijn wereld was klein.

Bij zijn tweede bezoek nodigde Bob ons allemaal uit voor een rondleiding op “de basis”. Irene vloog hem om de hals. Pa keek strak.

“Lijkt me geweldig”, zei ik, “maar wat is de basis?” 

Ik hoorde voor het eerst over vliegbasis Soesterberg, waar veel Amerikaanse militairen gestationeerd waren.

“Okay, tot volgende week zondag dan”, zei Bob. Hij vertrok weer met Irene, zoenend. 

 

*

Irene leidde ons rond op het vliegveld, ze was er blijkbaar al vaak geweest. Ze voelde zich heel belangrijk en zo keek ze ook. Omdat Bob hoog in rang was, werden wij in de officiersmess ontvangen. Heel hartelijk; we schudden handjes, iedereen zei “How do you do?” en “Nice to meet you”. 

We maakten een toer, ik keek mijn ogen uit. Onderweg voelde ik een hand in de mijne glijden, het was die van Olga. Ik liet het toe maar lette op haar niet te knijpen. Was ze op mij? Wat we te zien kregen was indrukwekkend: oorlogstuig van onze vroegere bevrijders. We mochten in straaljagers en tanks kijken en we kregen verschillende wapendemonstraties: uzi’s, mitrailleurs en meer van dat spul. Niet alles was toegankelijk; er waren ook strikt geheime plekken die bewaakt werden door streng kijkende mannen.

We werden meteen uitgenodigd voor het grote feest van een paar`weken later. Intussen  stapte Irene parmantig in het rond, ze voelde zich de koningin van de basis en veel van de yankees zagen haar ook zo. Knap bleef ze. En hooghartig, wat me hielp om haar uit m’n hoofd te zetten. Olga wilde ook wel een Amerikaan  en dan “daarheen” vertrekken, net als haar zus. Veel kans maakte ze niet, maar toch vermaakte ze zich opperbest.

Ik maakte kennis met Dickie, een gezellige sergeant en een flinke drinker. De whisky vloeide rijkelijk. Ik had ’t nog nooit gedronken, maar het beviel me goed en de wodka trouwens ook. De drank kostte bijna niks: 5 gulden voor een fles van anderhalve liter. “Eersteklas spul, Johan”, zei Dickie, m’n nieuwe buddy. 

We gingen behoorlijk tipsy naar huis; lallend, Olga en ik.

 

*

Het grote feest was nog veel gezelliger dan de rondleiding van een paar weken daarvoor. Er was lekker eten en “plenty booze”. Een rock-‘n-roll party van jewelste: dreunende muziek en drank, heel veel drank. De whisky gleed weer soepel naar binnen, ook door de aanmoedigingen van Dicky, die ik weer zag. Olga vroeg me vaak ten dans. Ze probeerde me zo te sturen dat ik haar wel moest omarmen. Ik slaagde erin daaraan te ontkomen, geholpen door de drank. 

Na een uur of wat was Dicky echt dronken. Ik schommeldanste nog wat door met Olga, Irene zwierde alleen met haar Bob. Er waren niet zoveel vrouwen, de meeste militairen waren vrijgezel en hingen aan de bar. Met het verglijden van de uren zakten hun hoofden steeds lager. Wat later werd alles wazig voor mijn ogen. Ik danste inmiddels als een dweil, net als Olga.  Nog even later verdween de feestzaal in een mist en werd ik wakker doordat iemand me op de mond kuste. Flink stevig en nat. Ik gluurde door het kleinst denkbare oogspleetje en zag Olga behoorlijk wild op me kronkelen. Op slag was ik nuchter. Ik verroerde geen vin, liet Olga’s kussen toe, maar kuste niet terug, liet haar begaan, ik wilde haar niet afwijzen. Diplomatiek legde ik mijn hand op haar rug.

Er lagen meer mannen op de grond te ronken, zag ik. Ik vroeg Olga me overeind te helpen, suggereerde slapheid en een enorme kater, die ik trouwens ook echt had. 

Een bevriende soldaat die in de stad bleef slapen, bracht ons naar huis. Ik snakte naar een bed om neer te ploffen. Ik nam snel afscheid van Olga en zei dat ik haar gauw zou weerzien bij mijn pleegouders. 

Van Irene was ik voorgoed genezen – dankzij Bob eigenlijk –, maar verliefd werd ik toch.  Heel erg verliefd. Op Soesterberg. Nou ja, op de drank van Soesterberg Air Base, eigenlijk.

 

John Panders,

Den Dolder 2012

Close page