Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Jack

Share on facebook Share on twitter
a A
Jackfoto: Mike Baker, Zenfolio.com
— Lara VandermeulenThursday September 06 2012

Lara Vandermeulen 

Fokkerstraat 28

Soesterberg 

Soesterberg, 7 februari 1971

 

Jack, 

 

Ik was vandaag bij het beekje, ons beekje in het bos. Ik had Kobe bij moeder opgehaald en meegenomen, maar hij kan eigenlijk niet meer zo ver lopen. (’t Is iets met de gewrichten in z’n achterpoten. Ik bedacht hoe jij gezegd zou hebben ‘How infinitely sad’, als je had kunnen zien hoe Kobe zich voortsleepte door het bos terwijl hij zo zijn best probeerde te doen. 

 

Ik moest denken aan de bossen bij jou in Virginia. En dat ik niet weet of ik hier in Holland ooit in een bos zou kunnen verdwijnen zoals daar. Ik snap nu pas wat je bedoelde toen je over ons dorpje Soesterberg voor de zoveelste keer zei ‘Everything is just so tiny’. Het bos is klein, de straten zijn klein, de winkels zijn klein, zelfs de mensen zijn hier kleiner! Nu ik alweer bijna een jaar terug ben heb ik het gevoel alsof ik te groot ben voor Soesterberg. Maar ik weet ook dat ik te klein was voor jouw land. 

 

Ik weet dat je kwaad bent. En bitter. En dat je als je deze brief krijgt eerst net zal doen alsof je Nederlands niet goed genoeg meer is om deze brief te lezen. Weet je nog wat het eerste woord was dat ik je leerde? ‘Sjaal.’ 

 

Soms fiets ik nog door die straat waar we elkaar voor het eerst zagen. Jij rende achter me aan omdat ik mijn wanten en mijn sjaal had verloren tijdens het fietsen. Ze vormden een spoor op straat. En ik weet nog dat toen je zei ‘I have to clean up after you’ dat dat anders klonk dan later, als je zei dat je kwaad op me was. 

 

Ik mis je soms zo erg, dat het lijkt alsof de wereld stopt. Alsof alles opeens stilstaat, alsof ik  geen adem meer kan halen. Het voelt dan alsof ik langzaam stik. Totdat het freeze frame-gevoel  ophoudt en alles weer in beweging komt. En dat lijkt bijna nog erger, omdat de wereld hier doorgaat zonder jou. De Amerikanen op de basis wisselen elkaar af, maar jij bent  er niet meer bij. Er wordt weer met me geflirt – nieuwelingen weten niet dat jij hier bent geweest. Natuurlijk ga ik er niet op in.

 

Ik moet vaak denken aan je afkeer van de easy and eager meisjes. Met Klaartje en Mieke ga ik soms nog wel eens naar de Spitfire; dan zien we hoe we zelf waren. Er zijn nu andere meisjes die onze plaats hebben ingenomen en die net zo makkelijk en begerig zijn.

 

Je gaf me mijn sjaal en wanten terug en je lachte en ja, ik was nog nooit zo makkelijk en begerig geweest. Doordrenkt van een honger om een ander te leren kennen, van het ene op het andere moment. Ik wilde meteen mijn oor tegen je mond leggen om je zware ademhaling, veroorzaakt door het rennen achter mijn fiets, zo direct mogelijk te kunnen horen. En ik wilde je mond proeven, want je lach was de mooiste lach die ik ooit bij een man heb gezien. Ik wilde in die lach zijn, die lach worden. Het deed me voelen als een bloem, een vlinder! De zon scheen op je tanden en in je glinsterende groene ogen, en ik weet nog dat ik alleen maar dacht: met deze man wil ik zijn, want de zon en het geluk zitten binnenin hem, achter die ogen en achter die mond.

 

We overvielen elkaar. Ik overkwam jou en jij overkwam mij. Maar ik had nooit meteen met je mee moeten gaan. Ik ben nooit zo’n soort meisje geweest, maar ik werd het wel, door jou. Je wantrouwen heb ik daarna nooit weg kunnen nemen. Na een jaar op de basis nam je me mee naar je land, want je dacht dat ik dan zou veranderen. Maar, mijn lief, er was niks dat veranderd moest of kon worden. Je werd steeds kwader en ik werd steeds kleiner; getrouwd en opgesloten, in Amerika, in jou. Ik moest wel terug naar Holland. 

 

Ik mis ons Amerikaanse lichtblauwe houten huis met de veranda, en de goudgele akkers er omheen. Ik mis het dorp en de vriendelijke mensen die zoveel respect voor je hebben – je bent hun held, de piloot. Ik mis Halloween! En ik mis onze honden. Kobe zal het niet lang meer maken. Het is raar om te bedenken hoe hij hier in het dorp nog naar de lucht heeft geblaft als je bij de trainingen over kwam vliegen.                                                                                                                 

 

Ik stuur deze brief naar je zuster in de hoop dat zij hem naar je doorstuurt. Ik weet niet eens of je nog in ons huis woont. Ik weet ook niet hoeveel van mijn brieven je eigenlijk hebben bereikt. Schrijf me, als je dit leest. Alsjeblieft, schrijf me.

 

Peace and love, 

Lara

Close page