Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Lara

Share on facebook Share on twitter
a A
Larafoto: Mike Baker, Zenfolio.com
— Jack WadeThursday September 06 2012

Jack 

Verblijfplaats onbekend

Ergens op aarde

18 maart 1972

 

Lara, 

 

Ik mis je ook. 

Inderdaad, zo ben ik geworden: bitter, bezwaard en kwaad. En zo ben ik nog steeds, af en toe. En dat spijt me. Het spijt me meer dan ik hier op kan schrijven. 

Dank je wel. Voor je brief. Ik wist niet wat ik ermee moest. Ik heb ‘m lang ongeopend gelaten. Maar nu schrijf ik toch terug. Een brief tussen geliefden komt nooit te laat. Ook als hun wereld is veranderd en hun paden zijn gescheiden. 

Ik woon niet meer in ons huis. Maar waar ik nu woon, vertel ik niet. Nog niet. Schrijf maar naar mijn zus of schrijf me niet. 

Ik probeer vaak aan ons te denken. Aan wie we waren. En hoe we leefden. En waar het fout ging. Maar dat gaat me slecht af. Het lijkt wel verboden gebied. Wel zijn er beelden. Die dringen zich dan op. Onverwacht. Beelden van ons. Van jou. Van mij, gezien door jouw ogen. Alsof ik weet wat jij zag, als je mij zag, als ik weer eens boos was. Ik voel me dan als een veer die zich ontspant en naar zijn ware vorm zoekt. 

Er zijn geen kaarten voor de plek waar ik mij op dit moment bevind. Het is terra incognita. Er is hier niets om me aan vast te houden. Alles is hier vloeibaar. Buiten mijn controle. I might be loosing it

Ik verloor jou, en nu verlies ik mijzelf. 

 

‘Sjaal’, ja, dat was mijn eerste Nederlandse woord. En nu lijkt het alsof ik me beter kan uitdrukken in jouw taal dan de mijne. Ik ben les gaan nemen nadat jij weg bent weggegaan. Echt waar. Bij een oude Nederlandse dame in Berkeley. Waarom? Who the fuck knows. Ik werd kwaad als jij je niet kon uitdrukken in mijn taal en nu jij weg bent, leer ik de jouwe.

If only the Sandman knew...   

Sloeg laatst iemand knock-out. Hij zei iets. Ik zei wat terug. Hij zei weer wat. Ik brak zijn neus. Dat ik nog mag vliegen is eigenlijk een schande. Ik ben amper voor rekening vatbaar.

 

Ik zie je in de kromming van de aarde. Ik vlieg met genoeg bommen om een dorp plat te leggen en ik zie je ogen in de wegfaserende sterren als ik de opgaande zon in de rug heb. 

Soms miste ik je zo hard dat ik moest overgeven. En soms haatte ik je zo hard dat ik onmiddellijk moest stoppen met alles wat ik deed. 

We waren nog zo jong. Jij was nog zo jong. Ik was nog zo jong. We zijn nog steeds zo jong. Jij ging weg omdat mijn wereld te groot was, terwijl ik je steeds verder benauwde. Ik sloot je op. En je liet me achter. Misschien waren te jong voor dit soort zaken. Oud genoeg om te doden, te jong om lief te hebben. 

 

Ik mis je! Ik mis je! Ik mis je! Het breekt mijn hart dat Kobe mankt loopt, je kent me. Misschien moet ik dit niet opschrijven. Ik wil niet dat je je zorgen maakt. 

Dit is een dweep van een brief, maar dat interesseert me geen reet. Het is goed voor je: Hollanders zijn te nuchter. Dwepen is de American Way – the only way to go. Ik ben opgevoed als soldaat. Scherp. Met mijn emoties onder controle. Maar dit ben ik ook, blijkbaar. 

 

Ik wil een minnaar zijn! Geen vechter. Ik wil kunnen liefhebben zoals jij kan. Zonder grenzen, muren, deuren of sleutels. Open en vrij. Als ik aan je denk, aan hoe je me kon liefhebben, dan moet ik huilen. Ik ben wraakzuchtig! Ik wil dat je leest wat je me hebt aangedaan! Ik wil dat je voelt hoeveel pijn het doet. Hoeveel ik van je hou, nog steeds. Hoe ik je mis. Hoe slecht het soms met me gaat. Ik wil dat je dat allemaal weet en voelt. Ik wil dat je weet hoe mijn hart samenknijpt als je ‘niet ingaat’ op het geflirt van de jongens. Dat je weet dat ik dan denk ‘Ja, ja, je neukt natuurlijk met John, Mike en Graham. Of met alle drie tegelijk.’ En dat ik dan misselijk wordt van mijn eigen jaloezie. 

Soms, hoog in de lucht, denk ik er aan het Vogeltje om te draaien, richting jou, en mijn lading te lossen op Soesterberg en dan mijzelf en m’n Vogel in het Paleis op de Dam te boren. 

 

Ik wil dat je weet dat ik er bovenop kom. Want je weet wat ik ben! Een krijger! Een held! Ik overwin dingen! Ik vlucht niet, ik confronteer! Ik ben een soldaat! IK BEN LUITENANT JACK! AMERIKAAN! HELD VAN DE ATMOSFEER! HEERSER VAN DE WOLKEN! 

Inderdaad, schatje: Je ouwe Jack is knettergek. Ik kon me jarenlang niet uiten, en nu loop ik leeg. Was ik misschien daarom zo kwaad? En zo bitter? Of was dat omdat ik wist dat ik je langzaam aan het verliezen was? Of, misschien, omdat ik me realiseerde dat ik je nooit gehad had? Dat het een droom was? Een droom op een fiets… 

 

God, wat heb je mooie billen. En wat is fietsen toch een geniale uitvinding! En wat zijn wij Amerikanen toch een stel sukkels dat we dat niet inzien. Gemaakt voor meisjes met perfecte billen. Ik weet dat ik je dit nooit heb verteld, maar ik rende vooral je billen achterna. Jij, mijn lieve, lieve Lara, jij hebt de mooiste billen van de wereld. Als de kromming van de aarde. Ik mis die billen. En ik mis je lichaam.

Ik ben bang dat ik vergeet. En tegelijkertijd zou ik willen dat het allemaal vervaagde, dat ik geruisloos door de geheugenbarrière zou knallen, en dat iedereen behalve ik een knal zou horen en zou weten dat alles was vergeten. Ik wil hier weg. Ik ga solliciteren voor astronaut. Schrijf me niet. Schrijf me wel. Doe wat je moet doen. Ik heb zin om met je te vrijen. Om je voor de laatste keer te voelen. In de wetenschap dat het de laatste keer zou zijn. Just one for the road

 

How infinitely sad.

 

Jack

Close page