Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Beste Jack

Share on facebook Share on twitter
a A
Beste Jackfoto: Mike Baker, Zenfolio.com
— Lara VandermeulenThursday September 06 2012

Lara Bruinsma-Vandermeulen 

Lester Pearsonweg 3

De Bilt

De Bilt, 8 juni 1985

 

Beste Jack,

 

Linda heeft me beloofd deze brief af te geven in de kliniek. Het betekent veel voor me dat zij en ik al die tijd contact zijn blijven houden, al was het alleen maar door de jaarlijkse kerstkaart. Je zus is er een uit duizenden. Zij heeft me al die jaren min of meer op de hoogte gehouden van hoe het met je gaat. Soms wilde ik het niet meer weten, moet ik je eerlijk zeggen. Ik weet ook niet waarom ik je levenswandel ben blijven volgen. Ik haat de macht die je over me hebt.

 

Je laatste brief heb ik meer dan dertien jaar geleden gekregen, ik wilde je terugschrijven maar je brief maakte me bang en ik wist van Linda dat je op het punt stond uitgezonden te worden naar Vietnam. O, wat heb ik je geminacht als we hier in de kranten de berichten lazen over jullie optreden daar. Een held zei je dat je was?                                                                                                                                           

Linda schreef dat je handen zijn aangetast omdat je een Vietnamees jongetje probeerde te redden dat onder de chemische rotzooi zat. Rotzooi die jullie zelf over dat land hebben uitgestrooid. Mijn hart breekt als ik aan je handen denk, dat er ook maar iets is gebeurd dat ze minder perfect heeft gemaakt. 

God, Soesterberg zal wel een kinderexcursie voor je geweest zijn, het heeft je in helemaal niets kunnen voorbereiden op wat je te wachten stond. Je Hollandse tijd is het voorportaal van de hel geweest, terwijl jij godverdomme dacht dat je zo lekker aan het rondvliegen was in dat stomme klerevliegtuig. 

 

In 1973 kwam je terug uit Vietnam; Linda liet me weten dat het bepaald niet best met je was. Dat veranderde al snel in: de toestand is zeer ernstig. Ik wilde meteen naar je toekomen en me begraven in je gewonde lichaam. Ik wilde je weer tot leven wekken door je geslacht in me te duwen en je net zo lang lief te hebben totdat al je kracht weer in je terug gestroomd was. Ik wilde dat je voor het leven zou kiezen, vanwege mij. Omdat ik hier ben en omdat je me niet alleen achter kunt laten. 

 

Linda schreef dat je prikkels nodig hebt. Dat je het niet gaat redden in de kliniek zonder prikkels van buitenaf. Nou hier heb je je godverdomde prikkel: Ik háát je, ik háát je. 

 

Ik woon nu in De Bilt en ben getrouwd met Alfred. We hebben drie prachtige kinderen. We hebben ze vorig jaar zelfs meegenomen naar Soesterberg, toen daar de grote omsingeling was van de vliegbasis. Het was een protestactie tegen kernwapens. Alfred is heel vredebewust. Door hem ben ik ook actief lid van de vredesbeweging geworden. We protesteren veel. De kinderen gaan meestal mee in de kinderwagen of in het zitje achterop de fiets. 

 

Als ik denk aan wat je in je laatste brief schreef over mijn billen, moet ik bijna huilen. Ik denk niet dat Alfred mijn achterste ooit goed heeft bekeken. God, wat haat ik je. Ik haat je omdat Alfred de liefste man is die ik ooit heb gekend, die me een thuis geeft zoals jij me nooit hebt kunnen geven, met je voortdurende woedeaanvallen en je gemene uithalen. Maar door Alfred voel ik me nooit volledig bevredigd. Jij was de man wiens gekte zich vertaalde naar een volledige bezetenheid, op alle gebieden: als je me liefhad was het net alsof je me aanviel en daarna koloniseerde. Je nam me als het ware over.  

 

Jack, wat is er toch van je geworden? Je had alles, je was alles. Snap je dan niet dat ik nooit gevallen ben voor al die andere Amerikaanse militairen? Ze waren meestal mooi, ja echt beeldschoon vergeleken met de jongens in het dorp. En ze waren sterk, want er werd doorlopend gesport. En jij, jij was niet alleen ongelooflijk aantrekkelijk en sterk, je was ook nog iets anders. Klaartje noemde het altijd ‘bezeten’. Ze zei: ‘Hij kijkt me te raar, hoe mooi hij ook is. Zijn ogen staan niet goed, het zijn groene duivelsogen.’ 

Ik zag die bezetenheid anders, ik zag een man die eenvoudigweg groter was dan het leven zelf. ‘Anything is possible’ zei je vaak; toen wist ik nog niet dat alle Amerikanen dat soort dingen zeggen. Ik wilde ook zo zijn, groter worden dan ik was. Ik wilde Soesterberg ontstijgen, dat lelijke kattegat. 

 

Ik heb het tot De Bilt gered. Nog steeds op fietsafstand van Soesterberg, waar mijn meest dierbare herinneringen verscholen gaan. De kinderen zijn nog te klein om over je te vertellen. En Alfred tolereert wel dat je een speciale plek in mijn hart hebt, maar echt happig op verhalen over jou is ie niet. Soms wil ik hem door elkaar schudden en schreeuwen dat niet alles zo met mate hoeft, dat je ook van alles te veel kunt nemen. 

Alfred is van geboorte een Fries, dat zegt je natuurlijk niks, maar ga er maar van uit dat ik een man heb gekozen die het tegenovergestelde is van jou. Hollandse mannen praten niet over hun gevoelens, en Friezen al helemaal niet. Jullie Amerikanen zijn wat dat betreft zoveel fijner voor een vrouw. 

 

Ik moet vaak terugdenken aan de manier waarop je rookte, ik zag je letterlijk ademhalen door je Lucky Strikes. Je rookte zoals je leefde: om sneller dood te gaan.  

 

Ik mis je zo, Jack. Kom terug. Kom terug in het leven. We zullen nooit meer samen zijn, maar ik wil dat je leeft, daar in Amerika. Zelfs als je leeft om sneller dood te kunnen gaan. Kom uit die kliniek, je zit er al veel te lang. Doof niet uit, je 

 

Lara                                                                          

Close page