Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Liefdesdwaalwegen

Share on facebook Share on twitter
a A
— Ingeborg BrountsThursday September 06 2012

Ingeborg leerde Joe kennen, piloot van de US Airbase Soesterberg. De afloop was dramatisch. Zoveel jaar later staat de vertaalster de affaire nog scherp voor ogen. ‘We huilden bittere tranen, maar zagen elkaar nooit weer’.

 
‘Net zeventien geworden leerde ik in Utrecht piloot Joe van de US Airbase Soesterberg kennen. Het klikte, ondanks het feit dat hij ruim vijftien jaar ouder was dan ik. We gingen uit en we hadden het fantastisch samen: met Joe kon ik over alles praten, hij was open en teder en drong zich niet op. Ik voelde me goed en veilig bij hem.
Op een avond vertelde hij eerlijk dat hij getrouwd was en dat hij, een jaartje daarvoor, bij zijn vrouw Pat een zoontje had gekregen, Joey.
Ik vond dat geen probleem, hij evenmin, we bleven elkaar ontmoeten.
Werd ik verliefd? Ik weet het niet. Nog steeds niet. Wel wist ik dat ik hem graag wilde graag plezieren. Ik stelde voor dat ik een weekendje op zijn zoontje zou passen. Dan kon hij eens lekker ongestoord samen zijn met Pat. Hij nam het aanbod graag aan, beide handen stevig om mij heen geslagen.

 

Een paar weken later nam ik Joey voor een weekend mee naar mijn ouderlijk huis, buiten de stad. Een groot huis, met een grote tuin, lieve ouders en lieve familieleden.
Joey was een vrolijk schatje. Iedereen vond hem leuk en het verhaal over hoe hij hier beland was vond men erg spannend.
Die zondag ging de telefoon: politie. Of ik Joe en Pat X kende? Of ik hun zoontje bij mij te logeren had? 

Ik antwoordde bevestigend, waarop de politie mij verzocht onmiddellijk terug te keren naar de Airbase Soesterberg; Joe had naar mij gevraagd. Ik vroeg of ik het kind misschien beter bij mijn ouders kon laten. Voorlopig wel, luidde het weinig geruststellende antwoord.
Wat kon in godsnaam de reden zijn dat Joe mij onmiddellijk wilde zien? Er was een ongeluk gebeurd die nacht. “Hangende het onderzoek” kon men geen verdere details verstrekken. 

Ik haastte me naar Soesterberg. Daar vond ik Joe, helemaal in de war, huilend, vloekend.
Ik sloot hem in mijn armen, streelde hem, liet hem huilen, wiegde hem zachtjes als een baby.
Met horten en stoten vertelde hij wat er gebeurd was. “We gingen uit in Amsterdam, Pat en ik, heel gezellig. Toen we terugreden zijn we over de kop geslagen. Pat had geen gordel om, ze vloog uit de auto, ze was op slag dood.”
Jezus, was alles wat ik uitbracht. Verbijsterd, zag ik het hele verhaal als in een film voorbij trekken.

Joe klampte zich aan mij vast en vroeg waar zijn zoontje was. Veilig bij mijn ouders, zei ik. Hij ontspande een beetje, maar bleef, snikkend, uitroepen: “Het was mijn schuld, ik had te veel gedronken, ik had haar moeten zeggen de gordel om te doen. Oh my God, what did I do? Why me, why her?

“I’ll help you, I’ll always be there for you and for Joey”, stamelde ik, radeloos. 

 

Joe ging terug naar de States, met Pat in een body bag en met Joey. 

We huilden bittere tranen, maar zagen elkaar nooit weer.
Soms denk ik nog aan hem; ik hoop dat hij een nieuwe liefde heeft gevonden die een fantastische moeder voor Joey is geworden. Zou dat niet prachtig zijn als ik dat nog eens mocht horen? 

Close page