Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Jack Wade

Share on facebook Share on twitter
a A
Jack WadeAlbatros B.II, Collectie NIMH.
— Jack WadeThursday August 15 2013

Jack Wade

Tuscaloosa Veterans Affairs Medical Center

Alabama

Verenigde Staten


Tuscaloosa, 5 mei1987

 

Liefje,

Je bent hier!

Vanochtend zat ik op het bankje onder de Black Walnut. Zoals bijna elke ochtend. De zon stond nog laag aan de hemel. Over het veld hangt nevel. De lucht is warm maar fris. Tijdens het krieken van de dag is de wereld nog uitgesproken betoverend. Het is het tijdstip van totems en magie. Van diepe ademteugen. Een uur waarin verhalen overbodig zijn. 

Naast me op het bankje staat een dampende kop koffie. Tussen mijn vingers wacht mijn eerste sigaret. Van een afstandje zie ik je uit de taxi stappen, iets afgeven, en even later weer wegrijden. Ik wist meteen dat jij het was. Na al die jaren, en ik wist het meteen.

 

Maar goed. Nu sta je hier, aan de receptie, zonder mij. Verward. In paniek. En die wetenschap doet mij heel veel pijn. 

Maar luister.

Het spijt me dat ik je niet kan ontvangen – in ieder geval niet meteen. Je hebt lang gereisd en je hebt veel achtergelaten. Je bent ongetwijfeld de dapperste van ons twee. En je dapperheid moet beloond worden. 

Ik heb een plan.

Een voorstel.

Laat me het uitleggen. 

Ik wil namelijk een afspraak met je maken. Iets waarvan ik denk dat het ons kan helpen om onszelf te vinden in elkaars gezelschap. Als je je hierin kunt vinden, dan zie ik je morgenochtend, bij de eerste stralen van het morgenlicht, op het bankje, onder de Black Walnut. 

 

Ik zag je uit de taxi stappen. Ik was te ver om je gezicht te zien. Maar iets, iets bekends, iets in het ritme van je pas… 

… als de schaduw van een oude wolkendroom.

De taxi reed weer weg en ik strompelde, zo snel ik kon, naar de receptie. Even later stond ik daar. Buiten adem, met je brief in mijn hand. Ik kon niet geloven dat je was gekomen. Voor mij. 

Tot ik je brief las. 

 

Luister. 

De afspraak is tweeledig en gaat als volgt:

 

Eén:

Je bent hier naartoe gekomen omdat je van me houdt, omdat je me wilt zien, omdat je me wilt voelen. Ik ben geen patiënt. Je komt me niet genezen. Ik ben geen liefdadigheidsproject. Wat mijn zus je ook heeft verteld: ik leid een vol en rijk leven. Ik voel, ik denk, ik schrijf – en niet onverdienstelijk, als ik zo ijdel mag zijn. Ik kan lopen, me opdrukken, me afrukken, en ben nog steeds in staat om lief te hebben en een vrouw te bevredigen. Je ouwe Jack is misschien een gehavend bakkie, maar hij is nog steeds in staat om op te stijgen. 

 

Ik zou graag hebben dat je mij ziet op een manier die me de kracht geeft om lief te hebben. 

Zie mij, en zie niet mijn krukken. 

We hebben elkaar lang niet gezien. Ik wil onbevangen, opnieuw, heel lang en met een open vizier naar je kijken. Zien wie je bent geworden. Ik wil je in de ogen kijken, aan je ruiken, mijn hand over je rondingen laten glijden, en naar je knipogen. 

 

Er is liefde, maar we zijn niet meer die mensen van toen. Jij hebt kinderen, een lieve man, en een leven in Nederland, en ik ben, sinds ik schrijf, veranderd. Veranderd op een manier die me bevalt. Ik zou het fijn vinden als je dat kunt zien. Ik ben daar zenuwachtig om.

 

Twee:

Als je komt zijn er geen taboes. Je bent hier. Niet om me te verzorgen, maar om me te ontmoeten. Geen terughoudendheid, geen vragen ongevraagd, geen woorden ingeslikt, geen verstarde gebaren, geen ingevulde stiltes. Het wordt ongemakkelijk, stil, mooi, liefdevol, liefdeloos of juist sexy. 

Alles kan.

Ik heb niet gevraagd om je komst, maar nu je hier bent rest ons niets dan eerlijkheid. Je staat nu op de poort te bonken, dus de tijd voor beleefdheden en halfslachtigheden is voorbij. Het is tijd voor spontane gebaren en hartenkreten. Ik vertel je alles en ik beloof je een antwoord op elke vraag. Het wordt of een groots avontuur, of het wordt rechtsomkeert. 

Weet waar je aan begint. 

 

Leg je huid op mijn huid, maar schrik niet als ik zeg dat ik je mooi vind, en sexy, en je lekker vindt ruiken. Schrik niet als ik ook mijn huid op die van jouw leg. En schrik niet als mijn huid niet meer de huid is die je je herinnert. 

Weet wat je ons gaat aandoen. 

Want plezierig, of vervreemdend, of nietszeggend – die aanraking kunnen we straks niet terugnemen. Die herinnering draag je voor altijd met je mee.

 

Ik zou het fijn vinden als we eerlijk kunnen zijn, en open. Ik wil dat je komst iets betekent. Dat het iets afsluit, of iets omvormt, of iets doet aanvangen. Ik wil onderzoeken wat ik voel als ik je zie en vervolgens wil ik je vertellen wat er in mij opkomt. 

Misschien bedrijven we morgen de liefde. 

Misschien beteken we na morgen niets meer voor elkaar. Is het voorbij.

Nu ben je hier. 

Open je hart.

 

Ik hoop dat je je in deze twee ideeën kunt vinden. Ik hoop je morgenochtend te zien onder de walnut tree. Maar wat je ook besluit – ik vind je sowieso ongelofelijk dapper en ik voel mij sowieso ongelofelijk vereerd. Nog nooit heeft iemand zoiets voor mij gedaan, ook al is het slechts voor een idee van mij. Ik voel mij vereerd en geliefd en daarvoor ben ik je eeuwig dankbaar.

 

Jack

Close page