Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Een romance in snacks

Share on facebook Share on twitter
a A
Een romance in snacks
— Emma MeelkerThursday August 15 2013

I NEED A SHWARMA!!! Deze hartenkreet komt van Kyle, ex-onderhoudsmonteur op vliegbasis Soesterberg. Bepaald geen vreemde opmerking op het Wolfhound-forum van Amerikaanse ex-soldaten van de vliegbasis. Sterker, de Amerikaanse jongens die Soesterberg vroeger op stelten zetten, maken nu als volwassen kerels massaal melding van het gemis van de shoarma van Joke en Achmed, de uitbaters van Ramses Shoarma. 

De receptuur krijgen ze in Amerika nooit goed, de kanflook heeft nooit meer zo gesmaakt als bij Ramses. Het lijkt onwerkelijk: wie had gedacht dat Nederland de Amerikaan nog eens iets zou leren over goed snacken? 

De jonge soldaten simply loved Holland. En loved de bijbehorende local foods. Dit is een fast-food lovestory over het begin van het Soesterbergse shoarma-imperium van meneer en mevrouw Aly en de good old American spirit die het hielp bouwen. 

Het was 1993 en mevrouw Aly heette nog Joke. Meneer Aly heette Achmed. Ze ontmoetten elkaar op een doodgewone uitgaansavond in shoarmatent Sphinx, in Zeist. Niet lang daarna begonnen ze hun eigen zaak. De grote sterke heren van de basis, zoals Joke ze noemt, liepen vanaf dat moment de deur plat en gaven hun het zetje dat ze nodig hadden.

Drie tot vier keer in de week maakte Chewy, Poodle, Chuck of Dan de fietstocht van drie kilometer naar Joke en haar shoarma. Hij haalde dan voor iedereen die impaired was om zijn dagelijkse portie te halen; kreeg zijn eigen maal gratis. Altijd groot, alle delen van de bestelling groot met extra vlees. Want bij Joke had je alleen maar normaal en groot. En dan het liefst ook nog een side of freets.

‘Het waren goede eters’, zegt Joke met een scheve grijns, terwijl ze haar zaak voor de dag op orde maakt. Ze zet het laatste item – ‘Grote lolly, gevuld met vijftien lolly’s’ – op de toonbank. ‘Shoarma was toen nog het modernste van het modernste, dat hadden ze zelfs daar niet.’ Het meest kwamen de jongens als ze gedronken hadden. Ze hadden het voor elkaar gekregen om al grote halveliterblikken bier naar de barakken te krijgen en aanbaden het Nederlandse Heineken.

Heiniken, nectar of the gods. Ze bestelden het aan de bar in meters tegelijk en kregen er van Heineken een gratis groot jaarlijks feest voor terug: nergens werd zo veel van hun bier gedronken als op de basis. 

Met de Nederlandse meisjes gingen de boys op kroegentocht. Ze kwamen tussendoor eventjes een vette bek halen bij Joke. Right Russ was met Marlies. En Esther had Big T. aan de haak geslagen in een bar-dancing in Zeist. Baldadige, stomdronken romantische avonturen beleefden deze, en andere stelletjes in speeltuin Soesterberg. Zo werden de jongens van de ‘Hotel California’-barakken beroemd met het militaire regime dat zij bedachten om drie dagen te kunnen doorhalen. Soms werden ze te dronken voor de fiets bevonden door de lokale politie. Soms voerden ze de eendjes freets. Soms dronken ze gewoon loom Heinekens in de zon, met hun meisje, en aten verse chocolate-chip cookies.

Het kon Joke niet schelen. Zij was met Achmed en Achmed kende de geheimen van een goede saus. Een killer-knoflook, zijn signature-groentesaus. De recepten bracht hij mee uit Egypte en hier vond hij ze opnieuw uit met Nederlandse ingrediënten. Joke kent de recepten nu ook, zegt ze tevreden.

Big T en zijn vrienden waren de sfeermakers van het dorp. Braderieën, daar zijn de mensen van nu alweer op uitgekeken. Maar het dorp heeft het nog steeds over de keer dat de jongens van de basis de koude Hollandse harten verwarmden met Amerikaans comfort food: hamburgers en spareribs. ‘En daarna kwamen ze toch ook nog even bij ons eten.’

Nadat de Amerikanen van de basis vertrokken, werd die sfeer volgens Joke gemist. En de inkomsten. Maar liefst twee snackbars in Soesterberg moesten hun deuren sluiten en het pompstation kon het ook shaken. Shoarma Ramses had het een tijd moeilijk. Nu hebben Joke en Achmed allebei een eigen zaak, tegenover elkaar. 

Ze missen het lawaai nog steeds. De stilte doet gek aan in Soesterberg. Zoals de gemiddelde Groninger verlangt naar de stank van suikerbieten in de herfst, zo verlangen meneer en mevrouw Aly naar het geloei van motoren en de toestanden die de Amerikaanse jongens met zich meebrachten. 

En ook zij, de beschonken fietsende Wolfhounds, zijn rustiger geworden. Met gevoel voor dramatiek beklagen zij zich nog op het forum: met broken hearts missen de mannen the jewel van hun carrière. Het verlies van Soesterberg kills Eric nog elke dag. Maar ook zij zijn verder gegaan met hun leven. De Wolfhound houdt nu bijvoorbeeld geiten. Of ‘werkt wanneer hij moet – vist wanneer hij kan’. Of ‘woont in Duluth, Maine. Erg koud.’

Close page