Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Ik ben uitgebroken!

Share on facebook Share on twitter
a A
— Jack WadeThursday August 15 2013

Tuscaloosa, 7 mei 1987

 

Lara, 

 

Goedemorgen!

Bij deze een kort heimelijk briefje, om te lezen bij het ontbijt. Het volgende is namelijk gaande:

Ik ben uitgebroken! 

Jawel! 

Er is een kreupele op de vlucht. 

Ik weet niet precies wat er aan de hand is. Sinds je komst is iedereen in de kliniek zenuwachtig. Ze zeggen dat je me niet wil zien. Dat je niet wil afspreken. Dat geloof ik niet. Er is iets aan de hand. Ik vermoed vals spel. Niet omdat je niet wil komen, want ja: ik stelde natuurlijk zo mijn voorwaarden. 

Het is iets anders. 

Ik kan er mijn vinger niet op kan leggen, maar het heeft iets te maken met mijn zus. Er zijn zo van die dingen gebeurd… Vreemde voorvallen… Ik word al een tijdje geteisterd door onwelkome gedachten, donkere vermoedens. Maar goed, voordat ik mijn ‘dierbaren’ ga beschuldigen… Eerst ga ik op onderzoek. Jack, uw private eye, uw manke speurneus met een goed oog voor snode plots, onverwachte wendingen en kloeke bewijzen. 

Maar goed. 

Ik heb natuurlijk op je gewacht onder de Walnut Tree. 

En je kwam niet.

En toen ik terugliep, naar binnen, voelde ik een vreemde rust. Ik was er wel OK mee, bedacht ik mij. Op een diepe melancholische manier vond ik je afwezigheid een mooi gebaar. Het voelde als een belofte om iets moois op een mooie en eerlijke manier af te sluiten. 

Het was een goed gevoel dat bij me bleef, totdat ik naar binnen liep. Een van onze dokters, een streng naar wijf op hoge hakken, stond bij de receptie, schijnbaar op mij te wachten, en keek naar me alsof ze wist wat er allemaal gaande is. 

‘I’m sorry Jack.’ 

‘Sorry for what?’ vroeg ik haar, waarna ze haar ‘fout’ leek te beseffen en zich verontschuldigend uit de voeten maakte. Hoe kon ze weten wat er tussen ons speelde? Las ze soms onze correspondentie? Diezelfde nacht werd mijn deur op slot gedraaid. Opeens vielen vele dingen – voorvallen, vermoedens; zaken waar ik je nu niet lastig mee ga vallen – op zijn plek. Ik had opeens het sluipende vermoeden dat ik geen revaliderende militair was maar een gevangene. Diezelfde nacht ben ik uit het raam gekropen. 

OK, een tipje van de sluier:

Wie betaalde eigenlijk mijn verblijf in de kliniek, een dure private instelling? Niet Uncle Sam, kwam ik onlangs achter… Die besteden liever hun centjes aan mooie, nieuwe en nog dodelijkere machinerie. Maar wie dan? Mijn zus zegt dat ik paranoïde word, maar ik zeg: in dit mooie land komt voor niets alleen de zon op – totdat, uiteraard, een of andere slimmerik op het idee komt de zonsopgang te patenteren en je opeens wordt gefactureerd voor je mooie bruine tan. 

Maar goed, ik ben dus uitgebroken uit een revalidatiekliniek. Hoe vreemd is dat?! Alsof we het hier hebben over een gesloten psychiatrische instelling, of een gevangenis.

Hoe vreemd, indeed, maar vooral – hoe avontuurlijk?!

Ik voel me goed! 

On the run! Een outlaw, een vagebond, een struikrover. Kreupel, meer dood dan levend. Op zoek naar antwoorden, vechtend voor eerherstel. 

Een held. 

Nu al een goed verhaal. 

Ik ben uitgebroken en jij, Lara, jij bent mijn eerste en oudste bondgenoot. Ik kom naar je toe! Blijf waar je bent want ik kom naar je toe! Dan bedrijven we de liefde, maken we plannen, en bedrijven we weer de liefde. Leven is seks, tactiek, strategie, uitvoering en weer seks. Leven is het overwinnen van weerstand.

Ik voel me goed!

Holadijee!

Dus, mijn lieve, lieve Lara, doe je mee? 

Ga je met me mee op avontuur? 

Als je antwoord ‘ja’ is stel ik de volgende voor: check uit je huidige motel en ga naar Camelot Inn, een motel langs de 69. Wacht vervolgens in je kamer tot ik je benader. Drie korte kloppen, drie lange, drie korte. 

Als het antwoord ‘nee’ is dan wens ik je niets dan het allerbeste. Zeg dan maar tegen m’n zus dat ik naar Alaska ben verhuisd om op rendieren te jagen en om onze vader te bezoeken – als hij nog leeft, die kloterige rijke oude zak. 

En misschien kom ik je dan ooit nog eens tegen. 

Als mijn boek in het Nederlands wordt vertaald, en ik mag signeren in boekhandel Van de Ven.

Dan zit ik daar, en dan sta jij achter in de winkel naar mij te kijken. Dan loop ik na afloop naar je toe en dan zeg je, ‘Hallo Jack’. En dan zeg ik ‘hallo’ terug. En dan zeg je, ‘Ik heb leren dansen als een Surinamer, leren koken als een Indo, en leren neuken als een frontsoldaat.’ En dan zeg ik, ‘Ik kan tegenwoordig avondenlang boeken lezen op de bank, met een kopje thee. Domweg gelukkig bezorgd over wereldvrede en de grenzen aan de groei.’ En dan zeg jij, ‘Hou mijn hand vast en kom met mij mee.’ En dan zeg ik, ‘Ja.’ 

Maar dat is alleen als je ‘nee’ zegt. 

 

Uw voortvluchtige, 

 

Jack

Close page