Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

JACK

Share on facebook Share on twitter
a A
— Lara Bruinsma-VandermeulenThursday August 15 2013

Tuscaloosa, 6 mei1987

 

JACK.

Ik ging gisteravond naar het bezoekuur maar vond je niet. Het hoofd van de afdeling, dr. Anne Schmeidler, stond me op te wachten, zij heeft me je brief gegeven. Zij heeft me ook verboden naar de Walnut Tree te gaan vanochtend. Ze zei me dat ze jou in ‘The Mint Room’ zullen houden, je hebt in ieder geval niet tevergeefs onder die boom op me gewacht. Je hallucinaties zijn momenteel te groot. ‘He’s hallucinatin’ like crazy’, zo zei ze dat. Dr. Anne Schmeidler met haar ‘big hair’ en haar ‘pancake face’ en haar trippelende pasjes, welke dokter loopt er nou op zulke hakken. En de ‘Mint Room’, dat is toch gewoon een witte kamer, wat nou pepermunt? Zit je daar nu Jack? Oh god, zit je daar nu, helemaal alleen. Ik kan het me niet veroorloven daar nu aan te denken, je zult bang zijn en eenzaam.

Ik ben ook bang en eenzaam. Ik heb de gordijnen van de motelkamer dichtgedaan en ik zit weer bij het leeslampje op bed te schrijven. Buiten brandt de zon uit de hel. Het is echt niet te doen, die hitte hier. Het lijkt alsof er 5 zonnen branden, in een cluster, allemaal op volle sterkte en die 5 zonnen staan recht boven dit motel, recht boven het konijnenzwembad, waarin het fluorescerende, blauwe zwembadwater in sneltreinvaart aan het verdampen is. Oh, als ik je niet te zien krijg, snel, als dit niet gaat lukken, deze reis rechtstreeks naar het midden van je hart, dan zal ik me storten in het restje blauw bleekwater, en ik zal smelten en verschrompelen en oplossen, daar in dat konijnenzwembad en al wat van me achter zal blijven, zijn niet Alfred en de kinderen in Nederland, maar een roze konijnenoren-opzetstukje, dat op de bodem van het opgedroogde zwembad ligt.

– Ik kan maar 1 ding denken nu, je hebt me gezien je hebt me gezien je hebt me gezien. Maar ik heb jou nog niet gezien, ik heb het zo nodig Jack, om je te zien. – 

Ik wil je zien, ik MOET je zien. Ik wil je aanraken, man waar is jouw huid. Waar is die prachtig gelooide, zongebrande pilotenhuid. Jouw huid is mijn huis, jouw huid is mijn huis. Omvat me en laat me opgaan in wat jij bent. Ik wil je speeksel op mijn huid, je zaad op mijn huid, jouw zweet vermengd met het mijne. Ik wil alles proeven, ik wil het zout van je zweet en van je zaad laten oplossen op mijn tong. Ik wil jou voelen tegen mij, en in mij. Je gekte en je ziekte doen er niet meer toe. Ik was hier eigenlijk maar voor een week en ik wilde je een paar dagen verzorgen en voorlezen, dat soort dingen. Maar mijn lichaam voelt dat, dat je me gezien hebt. Dat je ogen mijn contouren hebben gevolgd, en een aureool van sensualiteit en pure, brandende liefde omringt me. Mijn poriën ademen haperend, snakken naar lucht alsof ik jaren in een ruimte met te weinig zuurstof heb gezeten. Jouw aanraking zal die lucht zijn.

– Ik moet helder blijven denken nu, god wat is het heet hier. Ik lig op bed met een kussen in mijn rug en heb al mijn kleren uitgetrokken, de klamme hitte in deze kamer is bijna vloeibaar. Het kussen in mijn rug zit tegen me aangeplakt als een bochel. Het zwierige behang op de muur tegenover me vloeit mee in golvende lijnen. Helder, blijf helder. Niet aan de kinderen denken nu. Ik heb gisteravond een collect call naar Nederland gemaakt, maar Alfred wilde hem niet accepteren. Niet aan de kinderen denken nu. –

Hoe kunnen we elkaar ontmoeten, ik kan deze brief aan een schoonmaker van de kliniek geven, ik heb nog voor 185 dollar in checks mee, die kan ik gaan cashen. Voor zoveel dollars geeft iemand heus wel ongezien een brief af in ‘The Mint Room’. Kun jij er uitkomen? Kun jij hierheen komen, naar dit motel? Het adres staat op de envelop, ik zal hier op je wachten. Volgende week woensdag om 17.40 is mijn terugvlucht. Laat me niet teruggaan zonder dat ik je gezien heb Jack. 

– Ik wil al die dingen doen die jij hebt genoemd in je brief. Je moet me geloven. Ik wil naar je kijken en de gekte van je afpellen, je zien zoals je bent, en niet tot waarin je nu als doorgedraaide ex-militair getransformeerd bent. Ik ga je zien zoals ik je zag op die eerste dag in Soesterberg, toen ik je voorbijfietste en ik die mooie Amerikaanse jongen in uniform zag lopen. Ik ga je zien zoals we samen door het bos liepen, als je klaar was met je dienst op de dinsdagmiddag, en als we zoals zo vaak, uitgebreid fantaseerden over wat er zou gebeuren als eindelijk de oorlog zou uitbreken. Dat je altijd zei dat je dan al je training overboord zou gooien en helemaal niet zou gaan helpen om Holland en daarmee Europa te redden van de Russen, maar dat je alleen maar direct op zoek zou gaan naar mij. Je zou alleen maar MIJ gaan redden van de Russen. Ik vond dat leuk om te geloven toen. –

Ik bedenk me nu pas, zou het anders zijn gelopen voor ons, als de Russen wel waren gekomen? Misschien zou een derde wereldoorlog ons hebben gered van een toekomst waarin we elkaar zouden verliezen. 

Kom. 

Lara 

Close page