Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Supersonische hoorgetuigen

Share on facebook Share on twitter
a A
Supersonische hoorgetuigen F-15 breekt door de geluidsbarriere
— Paul KempersSaturday September 10 2011

Op een zomerse dag in 1953 werd de provincie Utrecht opgeschrikt door 'hevige klappen'. Een piloot van het op Soesterberg gelegerde jagerssquadron van de Nederlandse luchtmacht vloog door de geluidsbarriére. The Receptor blikt terug.


Acht jaar na de oorlog werd de omgeving van Soesterberg opgeschrikt door een harde knal, alsof een zware bom ontplofte. We schrijven 16 juli 1953, de dag dat een Hawker Hunter door de geluidsbarri're vloog.
Het was de eerste keer dat Nederland ' de Amerikaanse vliegers waren nog niet gearriveerd, op de basis zetelde een straaljagersquadron van de Koninklijke Luchtmacht ' kennismaakte met de gevreesde sonic boom. 'Hevige klappen' deden 'de kopjes op tafel rinkelen', al is dat een tamelijk beschaafde omschrijving van de 'waanzinnige knal' die de bewoners van de provincie Utrecht meenden te horen. Die werd veroorzaakt door het simpele gegeven dat wanneer een voorwerp zich even snel verplaatst als het geluid de drukgolven niet wegglijden maar zich samenballen tot een front, een 'muur van geluid'. Op het moment dat het vliegtuig door die barriére breekt, ontstaat een donderende explosie, bewijs dat de piloot er in geslaagd de kist naar een supersonisch niveau te brengen, waar zulke pretbedervende zaken als Mach I hartelijk worden weggelachen.  
Dat de basis eigenlijk in te dichtbevolkt gebied lag, was bekend; al in 1937 berichtten de kranten over de geluidsoverlast van de propellervliegtuigen. In de daaropvolgende jaren zou het brullen, gieren en loeien van de motoren alleen maar toenemen, evenals het aantal keren dat de vliegers de geluidsbarriére slechtten (met meer dan 1.220 kilometer per uur).
De knallen waren de manifestatie van de verborgen wereld van de NAVO-basis en maakten Nederland attent op het bestaan van een waakzaam maar onzichtbaar legioen dat de veiligheid van het land moest waarborgen. En de inwoners van Soesterberg? Zij leden in stilte. Of richtten werkgroepen tegen geluidshinder op. Hieronder zijn enkele van hun reacties op de supersonische acrobatiek in het luchtruim weergegeven.

'De Russen zijn gekomen!'
Henk M. (1941) groeide op in Soesterberg. Iedere keer als hij de geheimzinnige 'donderdreunen' hoorde, reed hij 'met brommer en al' de berm in en wierp zich ter aarde. 'Ik dacht echt dat de soldaten van het Warschaupact zouden binnenmarcheren. Achteraf zeg ik: in die berm ben ik politiek gevormd. Of getraumatiseerd. Nog jarenlang heb ik CPN gestemd.'

'De ramen sprongen uit de kozijnen'
Janine G. (1960) heeft 't een paar keer meegemaakt. 'Dan hoorde je eerst de grond trillen, vervolgens rammelden de kopjes stuk en daarna vlogen de ramen eruit. Echt waar. Maar heb je ooit een klacht over mijn lippen horen komen? Zelfs als ik drie uur lang op de knie'n in de weer was om de scherven bij elkaar te vegen? Nooit! Want die Wolfhounds, dat waren coole gasten. Ik ben er met een getrouwd. Hij maakt nu wel een stuk minder lawaai. Ergens moet je toch je gelijk halen.'

'Armageddon, daar dacht ik aan'
Stanley H. (1970) zat ' 'toeval of niet' ' meestal te relaxen in bad als de explosies klonken. 'Vooral die knal uit 1992 was een hele zware', herinnert de op het stadhuis van Soest werkzame ambtenaar zich. 'Ik sprong in ''n keer m'n bad uit en ben poedelnaakt de Heuvelrug opgerend, zo bang was ik dat m'n huis zou instorten. Armageddon was er niks bij. Toen ben ik nog gearresteerd wegens aanstootgevend gedrag. Maar wat is schandaliger: iemand wreed wegrukken uit z'n whirlpool of in je blote kont op de hei rondlopen, op zoek naar beschutting voor het einde der tijden? Gelukkig heb ik een lage bloeddruk, dus ik wind me niet zo snel op.'

'Een geweldige paukenslag'
Alexandra van der V. (1968) is niet bang van lawaai. De zangeres van de Ultra Sonic Boomers, opgegroeid in een psychologengezin in Soesterberg, omarmt iedere vorm van 'diep geluid' waar ze maar beslag op kan leggen.'Ik werk nog steeds met de opnamen van de knallen die ik in m'n jeugd heb gemaakt. Dat straaljagergeluid golft dwars door je heen, je tanden rammelen je kaken uit, alsof iemand een paukenslag op je darmen geeft, geweldig! Het enige nadeel is dat m'n trommelvliezen naar god zijn. Maar dat zijn die van Lemmy van Motörhead ook. Thumbs up for the 32nd Squad!

Close page