Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Wolfhound Haiku

Share on facebook Share on twitter
a A
Wolfhound Haiku Wolhound Haiku
— Paul KempersSaturday September 10 2011

Voor 1989 stonden Super Sabres en F-15-jagers 24 uur per dag op scherp in de voorverwarmde Zulu-hal. Ondanks de permanente dreiging kende het leven op de basis ook zijn ontspannen kanten: Wolfhound-piloten ontpopten zich tot getalenteerde haikudichters. 'Er is niets wat het schrijven van drieregelige verzen in het zilveren licht van de maan evenaart.'  


Nadat de laatste leden van het 32nd Tactical Squadron in 1994 afscheid hadden genomen, restte er weinig meer van veertig jaar Amerikaanse aanwezigheid in en rond Soesterberg. De Koude Oorlog-architectuur stond nog overeind, waaronder  de betonnen wachthuisjes, de hangars, de Local Control Bunkers en de geheime shelters voor biologische en nucleaire oorlogsvoering, maar van de specifieke cultuur die de Amerikanen meebrachten, was weinig meer te bespeuren. De 'Amerikaanse wijk' in Soesterberg, waar de piloten en technisch personeel met hun families gedeeltelijk waren gehuisvest kwam leeg te staan. Ook het hospitaal, de school en de supermarkt in het Kamp van Zeist werden snel ontruimd.
Groot was dan ook de verrassing toen bij een inspectieronde van het terrein een teken van geestelijk leven werd aangetroffen in Bunker 600, het voormalige commandocentrum van de Amerikanen. Een verfrommelde aflevering van The Interceptor, het huisorgaan van het 32ste jagerssquadron , was ergens vergeten in een hoek blijven liggen. Het blaadje werd opgeraapt door een oplettend lid van de Tactische Helikopter Groep, het Nederlandse luchtmachtonderdeel dat na de Amerikanen de basis bevolkte. Het nummer bleek gewijd aan 'jachtvliegerspo'zie' en bevatte verrassende staaltjes dichtkunst. Van klassieke sonnetten en kwatrijnen tot lofdichten en free verse in de typisch Amerikaanse traditie van William Carlos Williams, Ezra Pound en Allen Ginsberg.  
Nog verrassender was dat een aantal piloten fervent liefhebber bleek van de haiku, de  klassieke Japanse versvorm waarin de maker probeert een overweldigend kosmisch gevoel samen te vatten in zeventien lettergrepen, verdeeld over drie regels. 'Ik heb altijd het gevoel gehad', schreef squadron leader Jeremy P. Tinderstick, 'dat de haiku de perfecte vertaling is van de concentratie die je als straaljagerpiloot nodig hebt.' En ook kolonel-vlieger Wendy   'frying pan' O'Keeffe ' 'zij is een geweldige fan van Hollandse bitterballen en heeft in haar kitchenette de friteuse altijd op scherp staan', meldde de redactie van The Interceptor ' boog zich in haar vrije tijd 't liefst over het drieregelige vers. 'Het geeft altijd me een geweldige kick om na het doorbreken van de geluidsbarri're rustig aan tafel te zitten en met een inkt gedoopte ganzenveer mijn ervaringen in de lucht op papier te kalligraferen', liet O'Keeffe de verslaggever van The Interceptor weten. 'Jammer genoeg is 't me nooit gelukt om het geluid van een crash landing in po'zie te vangen. Dat betreur ik nog steeds, maar gelukkig is er altijd een portie verse bitterballen bij de hand om het verdriet te dempen.'
Aircrew-lid Huckleberry Maimonides Dimistrikos ('Mijn ouders zijn Grieks van twee kanten met iets daartussen in, maar ik ben vergeten te vragen wat precies') vertelde dat het verzinnen van haiku's d' manier was om spanning af te reageren na een uitputtende verkenningsvlucht. 'Ik ben gek op hightech en vliegen, maar er is niets wat het schrijven van haiku's in het zilveren licht van de volle maan evenaart', meldde Dimistrikos. 'Of het moest een lage duikvlucht onderdoor het A28-viaduct zijn, de geheime Navo-pijplijn. Dat heb ik vaak gedaan zonder het m'n superieuren te melden, just for kicks. Daarna ging ik dan schrijven ' met trillende vingers, dat wel.'

Kleine vinger
Om de inzet van de Amerikaanse piloten voor de internationale vliegenierspo'zie te eren, heeft de redactie van The Receptor een aantal van de teruggevonden haiku's opnieuw afgedrukt. De gedichten verraden niet alleen onder welke druk de schrijvers stonden, ze laten ook iets zien van die typisch Amerikaanse upbeat mentality die wij, oude Europeanen, ten onrechte wel 's betitelen als 'hol optimisme'. Zie bijvoorbeeld de oneliner van F-100 Super Sabre-piloot James Randall Buddusky, die opmerkte: 'Als er minder haiku's werden geschreven, zou er meer rijstpapier in de wereld zijn' ' een waarneming die toch tot nadenken stemt. Gevraagd naar het waarom van zijn drieregelige verzen, antwoordde dezelfde Buddusky: 'Haiku is een kleine vinger, maar hij wijst naar de maan' en gaf daarmee iets prijs van de contemplatieve sfeer die zich in de after hours van de vliegbasis meester moet hebben gemaakt. Ook Captain Randolph 'E.T.'Hornblower, F-15-vlieger, getuigde van een beschouwelijke kijk door de haiku te omschrijven als 'de luchtbel in een kopje thee', een definitie waar menig zenmeester jaloers op zou zijn.
Voor de herdruk van de op de basis gevonden haiku's kreeg The Receptor volledige toestemming van de makers, die met enige moeite nog te traceren waren. Zij waren allen bereid om hun in de vergetelheid geraakte schrijfsels ' zelfs na zo veel jaar ' van commentaar te voorzien. Waarvoor dank.

Close page