Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Feelgoodfactor: The Interceptor

Share on facebook Share on twitter
a A
— Paul Kempers Saturday September 10 2011

Nieuwsvoorziening niet bestemd voor de buitenwereld



Net als alle andere Amerikaanse bases beschikte Airbase Soesterberg  over een eigen nieuwsvoorziening. ‘Pencils scribe, cameras flash, typewriters click and artists sketch’ berichtte The Holland Herald 32nd  op 15 juni 1962 monter bij de verschijning van het eerste blaadje voor het 32nd Fighter Interceptor Squadron; na een stilte van bijna anderhalf jaar had de redactie weer moed gevat om de nieuwsvoorziening voor de basis ter hand te nemen. Onder het motto ‘Aerospace Power for Peace’ – de Cubacrisis woedde in volle hevigheid, DDR-regeringsleider Walter Ulbricht had een jaar daarvoor besloten  tot de bouw van de Muur – riep de redactie iedereen in Camp New Amsterdam op bijdragen te leveren. ‘This is your newspaper, help is needed and appreciated’ was de boodschap aan de vliegers, het onderhoudspersoneel en de logistiek ondersteunende troepen.
Onduidelijk is of de oproep, gedaan in die typische Amerikaanse do-it-yourself-traditie, resulteerde in de verlangde stortvloed van artikelen, columns en ingezonden brieven. Wel is meteen de opgewekte handen-uit-de-mouwen-toon herkenbaar die in Amerika ‘can do’ heet. En ook de zakelijke verslaggeving die The Holland Herald en opvolger The Interceptor kenmerkt, is het product van de Amerikaanse journalistieke school van ‘facts first’. Waarbij de feiten in de eerste plaats een ideologisch doel dienden, zoals het onderhouden van het Koude Oorlog-vijandbeeld en het onderstrepen van Amerika’s nobele bijdrage aan de verdediging van het vrije Westen.
Dat is een omvangrijk takenpakket voor een blaadje van enkele pagina’s. Vanaf midden jaren zestig viel The Interceptor dan ook onder verantwoordelijkheid van de afdeling Informatie van Camp New Amsterdam. Zij waakte over de juiste inhoud en toon; de komst van de F-100 Super Sabre, de Phantom F4-E en het technologisch hoogstandje F-15 werd breed uitgemeten evenals de vele successen die de leden van het 32nd Squadron behaalden in internationale vliegcompetities en onderlinge wedstrijden (munitieladen, technisch onderhoud).  
Belangrijk ook waren de vermeldingen van personele promoties, die gepaard konden gaan met flinke emoties. Een verslaggever tekende het verhaal op van de goedlachse Lisa Rainey, werkzaam bij de veiligheidspolitie, die bij de commandant van de Wolfhounds werd ontboden. Ervan overtuigd dat ze iets verkeerds had gedaan hoorde ze de kolonel, Clifton C. Clark Jr., aan. Hij vertelde Rainey dat ze wegens ‘buitengewoon goed functioneren’ was bevorderd tot Technisch Sergeant – waarop de jonge vrouw in huilen uitbarstte, razendsnel rechtsomkeert maakte en de kolonel verbijsterd in zijn kantoor achterliet. Later kwam ze terug en bedankte uitvoerig al haar collega’s: ‘I couldn’t have done so well if it wasn’t for all the help I’ve received’. Woorden die The Interceptor graag optekende en afdrukte om te benadrukken dat in het leger niemand iets is zonder de steun van de ander.
Het prijzen van professionele collegialiteit en het hameren op de handhaving van een hoge technische standaard lijken de constante in de bijna dertig jaargangen van The Interceptor.   (De originelen zijn in Nederland vrijwel niet te achterhalen, op de website soesterbergwolfhounds.nl zijn enkele pagina’s bewaard gebleven –red.). Daartussendoor waren er de droevige – maar altijd op zakelijke toon – gebrachte overlijdensberichten (auto-ongelukken, onverwachte hartaanvallen) en huishoudelijke mededelingen zoals de aankondiging van de ‘Mr. and Ms.  Soesterberg’-verkiezingen. Het personeel werd gewaarschuwd vooral geen tax free spullen uit de op Camp New Amsterdam aanwezige supermarkt cadeau te geven of te verkopen aan Nederlanders. De boodschap was duidelijk: de basis was een strikt Amerikaanse aangelegenheid, waar niemand iets te zoeken had, de leden van de Koninlijke Nederlandse Luchtmacht en douane uitgezonderd. Met hen waren de betrekkingen ronduit hartelijk, wat terug te voeren valt op de bijzondere relatie tussen het 32ste squadron en de Luchtmacht: de Wolfhoundpiloten vielen, als enig Amerikaanse legeronderdeel, onder Nederlands commando. (Het door Walt Disney ontworpen logo was voorzien van de Nederlandse kroon, reden waarom het 32ste squadron ‘the Queen’s Own’ werd genoemd.)

Zakelijk van toon en gericht op het verspreiden van de feelgoodfactor: The Interceptor liet graag berichten uit de kritische buitenwereld weg. Van de massale antikernwapenbetogingen uit 1982 en het groeiende ongenoegen over de politiek simplistische verdeling van de wereld in het ‘Rijk van het Kwaad’ en het liberale, vrije Westen drong vrijwel niets in de annalen door. Wel was er in die jaren volop aandacht voor de verbeterde veiligheid en het terugdringen van ongelukken door een nog hoogwaardiger opleiding van het grondpersoneel.
‘I salute you for a job exceptionally well done’, schreef de hoofdredacteur in het najaar van 1978 toen de Phantom F-4E’s afscheid namen van de basis om plaats te maken voor de F-15 Eagle, ‘de Ferrari onder de jagers’. Vrijwel dezelfde woorden klonken op 19 april 1994 toen de laatste drie straaljagers van de basis koers zetten naar hun nieuwe onderkomen in Cape Cod, Massachusetts. Bij het afscheid van veertig jaar oplettende Amerikaanse aanwezigheid in het Nederlandse luchtruim – met het bijbehorende nucleaire wapenarsenaal – sprak kolonel Bill Hodgkins niet alleen van ‘het einde van een tijdperk’ maar benadrukte hij ook nog eens de excellente status van het Wolfhoundsquadron. ‘I salute those men and women, past and present, and I share their pride.’ Om het afscheid te verzachten plaatste The Interceptor een fraaie foto van de afsluitende vlagceremonie, waarin de show werd gestolen door Wolfhoundmascotte Gomer, de Ierse Wolfshond die jarenlang over de basis struinde.  Een grote vriendelijke reus, lijkt het. Totdat hij zijn prooi in zicht krijgt, dan is er geen houden meer aan de ‘gentle giant’, zoals de Ierse koningen hun favoriete jachthond noemden. Een treffend laatste plaatje.   

Close page