Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php on line 3

Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/thereceptor.nl/public_html/lib/database2.inc.php:3) in /home/thereceptor.nl/public_html/templates/item.php on line 21

Spannende dingen

Share on facebook Share on twitter
a A
Spannende dingenHuisvesting (bungalowsmet- oprit) voor Amerikaanse vliegers
— Nina ThiboFriday July 06 2012

Als 21-jarige ging ze met haar toenmalige geliefde mee naar vliegbasis Soesterberg. Hij was druk, zij zat thuis in de Amerikaanse wijk. Tot die ene keer dat ze op de bonnefooi de fiets pakte. Gesprek over het alledaagse leven op de basis.

 

Mary Jameson woonde in 1981 in Soesterberg met John, haar eerste man, een zeventien jaar oudere technisch ingenieur in de US Army. Mary was zijn derde echtgenote. ‘Toen John uitgezonden zou worden naar Holland was de vraag of hij alleen zou gaan of dat ik met hem mee zou gaan,’ vertelt de inmiddels 52-jarige Mary aan de telefoon vanuit Perleberg in Noord-Duitsland. 


‘Ik was 21 jaar, we waren pas getrouwd. Het  zat me niet lekker dat hij alleen weg zou gaan. En vooral niet naar Holland. Toen we nog in New Jersey woonden dacht ik altijd dat Holland  een soort Sodom en Gomorra was. Over Amsterdam had ik gehoord dat de prostituees er in bootjes door de grachten voeren om de toeristen op de wal te lokken – wist ik veel. Wat ook speelde bij het besluit om mee te gaan was dat ik spanning en avontuur zocht.’

 

Toen Mary met John voor de eerste keer door de in 1976 gebouwde Amerikaanse wijk van  Soesterberg liep om hun huis te bekijken, was ze opgelucht. ‘Het was er heel schoon en netjes. Ik kan me herinneren dat het net lente was; overal waren krokussen geplant. Helemaal niet wat ik me van dat verdorven Holland had voorgesteld. Gelukkig, want hele  wilde toestanden had ik helemaal niet aangekund.’


Mary besloot haar echtgenoot ook te vergezellen omdat ze zwanger wilde raken. En om een oogje in het zeil te houden. John was een lieve man, maar toonde zich, naar Mary’s smaak, iets te snel gecharmeerd van andere aantrekkelijke vrouwen. ‘Laat ik daar maar van maken: véél te snel. Hij kon gewoon geen nee zeggen.’


Ze was dan ook blij dat ze niet getrouwd was met een piloot. ‘Je hebt geen idee hoe gewild piloten zijn’, zegt Mary. ‘Ik heb vrienden van John gekend die piloot waren en van wie ik vermoedde dat ze alleen om de status piloot zijn geworden. Omdat je vrouwen kunt krijgen als je een vliegtuig kan besturen. Vrouwen vinden dat gewoon heel romantisch.’

 

Onderlinge rivaliteit

Op de vraag of het inderdaad goed is geweest om John te vergezellen naar Holland valt het even stil. ‘Weet je, het is een apart leven, zo bij de basis. Als we op zondag tochtjes gingen maken en John droeg zijn uniform – daar was ie niet uit te slaan –, dan merkte ik dat Hollandse vrouwen avances probeerden te maken. Ik vond ze meestal niet zo modieus, dat scheelde. Maar ik weet niet hoe hij met die avances omging als ik er niet bij was.’ 


Ook tussen de vrouwen van de militairen op en rond de basis bestond sluimerende onderlinge rivaliteit. Mary heeft maar zeven maanden in Soesterberg gewoond, maar dat was wel de periode waarin ze het gevoel had dat ze haar best moet doen haar man bij haar te houden. ‘Er was echt sprake van een schoonheidshiërarchie. Wie had het mooiste haar, het mooiste gezicht of het beste figuur, dat was geweldig belangrijk. We hadden eigenlijk ook niks beters te doen dan te wachten totdat onze mannen thuiskwamen. En die hadden het op de basis heel erg naar hun zin met elkaar, dus het kwam vaak voor dat je met het eten zat te wachten. Omdat John veel ouder was keek ik enorm tegen hem op: nooit heb ik gezegd dat hij zijn z’n eten maar zelf moest klaarmaken.’

 

Overdag deden de vrouwen boodschappen in de Amerikaanse supermarkt op de basis en gingen bij elkaar op bezoek. ‘Ik heb daar opnieuw leren fietsen, in Amerika fietste ik eigenlijk nooit. We gingen nooit ver uit onze buurt vandaan.


‘Soms verveelde ik me echt. Op een dag ging ik fietsen zonder te weten waarheen. Ik kwam terecht bij een zandafgraving, in woonwagenkamp Beukbergen. Het was er chaotisch en niet zo schoon als ik inmiddels van Holland gewend was. Het was er spannend en ik ben er uren blijven hangen met een groepje jongeren. Van het een kwam het ander en ik heb toen gezoend met een hele jonge jongen, ik denk dat hij pas vijftien jaar was, hij sprak slecht Engels.’                                                                                                                                       Door de telefoon klinkt de klik van een aansteker. Terwijl ze haar sigaret aansteekt, herinnert Mary zich die dag nog levendig. ‘Het was een bevrijdend moment; vanaf die dag ben ik nooit meer zo wantrouwig geweest  tegenover John. Wat hij deed kon ik natuurlijk ook kon doen.’                                                    

 

Helaas heeft ze het woonwagenkamp pas laat ontdekt. Een paar weken later moesten ze terug naar Amerika. Toen bleek dat John weer uitgezonden zou worden naar een vliegbasis in Duitsland zijn ze tamelijk snel gescheiden. ‘Ik hield van hem, echt, maar dat leven als ‘echtgenote van’ hield ik voor gezien. De mannen hebben alle plezier; ze zitten in die militaire snelkookpan en doen spannende dingen terwijl de vrouwen maar zo’n beetje zitten te wachten in hun nette huizen. Zwanger worden lukte ook niet. Ik ben daarom gaan studeren en heb lange tijd als psychologe gewerkt.’ 


De liefde heeft haar uiteindelijk naar Duitsland gebracht. ‘Internet dating is a true miracle’,  zegt Mary lachend voordat ze ophangt.

Close page